Soesterknol

De Soesterknol is een snelgroeiend knolgewas.

Koning Willem I was er dol op in combinatie met schapenbout. Wanneer de eerste knol in Soest werd verbouwd is niet bekend. Waarschijnlijk al toen de eerste boeren zich in Soest vestigden. Omdat er geen bestuiving van buiten Soest plaats vond, een Soester variëteit ontstaan. Een knollenras dat in Soest werd geteeld als nagewas, na de oogst van andere gewassen.

Daar is men pas na de oorlog achter gekomen door erop gewezen te worden door de landbouwvoorlichtingsdienst die uit andere streken van het land kwamen. Ze vonden het hier een mooie knol met een groene kraag (het stukje van de knol dat boven de grond stond was groen).

In de jaren na de oorlog nam men langzamerhand de moeite niet meer om zaad van eigen knollen te winnen; men kon voor niet al te veel geld zaad kopen. Doordat er geen zaad van eigen knollen werd gewonnen is de Soester variëteit nagenoeg verloren gegaan. Maar de Zaderij heeft hem weer beschikbaar.

De zaaitijd van de knollen is eind juli, begin augustus. Er is hierover een spreekwoord over de datum van 10 augustus, de naamdag van St. Laurens. Wie knollen wil eten moet St. Laurens niet vergeten. Voor eind december moeten ze gegeten worden. Het blad kan ook gegeten worden, als raapsteel.

Het ras doet het vooral goed op schrale zandgrond. Zowel de buitenkant als het knolvlees zijn goudgeel van kleur. De knol heeft van zichzelf een erg stevige structuur en een licht bittere en hartige smaak. Rauw heeft de knol een peperig smaakje, richting rammenas.